About Us

Urbanguru.gr  –  ‘Ότι μας κάνει ευτυχισμένους»!

«Αισθάνεσαι ότι αξίζει να ζεις;» με ρώτησε η ψυχολόγος , η πρώτη που είχα επισκεφτεί, γυρίζοντας από Σουηδία, χρόνια, χρόνια πριν. Είχα ήδη εργαστεί στον Κοσκωτά στην Γραμμή,  (στο Τέταρτο, στις Σελίδες της Καθημερινής, στο Ενα κλπ). Τότε που άνοιξε το επάγγελμα και δόθηκε μια ευκαιρία στην δημιουργία. Ήμουν τυχερή.  Ήμουν τυχερή και στην συνέχεια γιατί οι σπουδές στην Στοκχόλμη, εκτός όλων των άλλων, με βοήθησαν να δω τι σημαίνει πολιτισμός στην πράξη. Πώς μια κοινωνία μπορεί να σέβεται τους πολίτες της και πως είναι εφικτό να αισθάνεσαι άνθρωπος που κάποιος νοιάζεται για σένα (σε πολιτικό επίπεδο εννοώ). Μου έμαθαν τι σημαίνει οργάνωση και τάξη στο μυαλό και πόσο αυτό είναι κλειδί επιτυχίας. Ο καιρός μου τα χάλασε λίγο γιατί αυτή η συννεφιά και το σκοτάδι δεν παίζονται. Ο καιρός εξάλλου αποτελεί και καθοριστικό παράγοντα των ψυχολογικών προβλημάτων στις βόρειες χώρες.

Γυρίζοντας λοιπόν πίσω, για να επανέλθω στα της ψυχολόγου, ήταν ανώμαλη η προσγείωση. Όχι ότι δεν ψαχνόμουν από πάντα αλλά όταν επιστρέφεις από την ηρεμία και την τάξη στην απόλυτη τρέλα, παθαίνεις ένα  jet lag.  Προσπαθώντας λοιπόν να ξεδιαλύνω το τοπίο άρχισε η ενασχόλησή μου με την ψυχολογία, την ψυχοθεραπεία και με ότι άλλο μπορούσε να με βοηθήσει να αισθάνομαι Σκανδιναβή. Γιατί αυτός ήταν ο στόχος. Ηρεμία, γαλήνη, συγκέντρωση, ευεξία. Το φαϊ μόνο δεν έκοψα αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία (γιατί οι κουκλάρες Σουηδές δεν είναι κουκλάρες γιατι έτυχε, αλλά γιατί πέτυχε – αναλυτικά το θέμα άλλη φορά).

Τόσο είχα εντρυφήσει λοιπόν στο θέμα «ψάχνομαι να βρω την άκρη», που αποφασίζω να ασχοληθώ και επαγγελματικά με το αντικείμενο.  Γράφτηκα εκ νέου στο πανεπιστήμιο στην Στοκχόλμη  και ξεκίνησα σπουδές, πηγαίνοντας βόρεια μόνο για να δίνω εξετάσεις. Συγχρόνως συνέχιζα το ψυχοθεραπευτικό ταξίδι με ατομικές, ομαδικές και εκπαιδευτικό, με μοναδικούς δασκάλους όπως (καταρχήν και κυρίως), o Barry Simmons (δυστυχώς δεν βρίσκεται πια στην ζωή), αλλά και ο Alberto Torre, ο Jerome Liss,  ο Genovino Ferri και άλλοι που  αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα κεφάλαια στην ζωή μου.  Η ψυχοθεραπεία, η ψυχοσωματική προσέγγιση Wilhelm Reich και μεταξύ άλλων η Rogerιανή,  έδωσαν καθαρότητα στο φως του δρόμου που επέλεξα να ακολουθήσω όπου ο νους και το σώμα είναι αλληλένδετα.  Ήξερα την κάθε σχολή στην ουσία της, την πρακτική της αξία και είχα δουλέψει και πάνω σ’αυτά.  Στην πορεία βέβαια ήρθαν οι αναζητήσεις φιλοσοφικού περιεχομένου γιατί τα ψυχοθεραπευτικά σε πάνε μέχρι ένα σημείο. Μετά αναλαμβάνει η φιλοσοφία.

Προσπαθούσα πάντα να βρω τους καλύτερους δασκάλους σε όλα τα επίπεδα και σε ένα μεγάλο βαθμό τα έχω καταφέρει γι’αυτό και οι guest editors στο urbanguru.gr θα είναι η αφρόκρεμα κάθε χώρου σχετικού με το θέμα (και δεν περιαυτολογώ καθόλου). Τα ρούφαγα λοιπόν όλα αυτά ψυχή και σώμα και ήταν αυτό το κομμάτι που με βοήθησε να επιβιώσω στα δύσκολα αλλά και στην ζούγκλα των μέσων ενημέρωσης. Ένας χώρος (τα ΜΜΕ) που από την άλλη, μου πρόσφερε πάρα πολλά, to be fair, (και φυσικά στο οικονομικό γιατί το ψάξιμο στοιχίζει πολύ).

Ένα εξαιρετικό σημείο στην πορεία μου (την ψυχοθεραπευτική και επαγγελματική), ήταν το περιοδικό Forma. Ευεξία και πρόληψη (έτσι ήταν το concept τότε) και το περιοδικό ήταν μεγάλη εκδοτική αλλά και προσωπική επιτυχία.  Ήθελα να κάνω πράγματα που έχουν ουσία, που δίνουν απαντήσεις (ίσως γιατί εγώ ταλαιπωρήθηκα τόσο να βρω τις δικές μου). Και τα είχα καταφέρει. Όχι ότι δεν αξίζει η διαδρομή, αλλά αν έχεις κι ένα push στην αρχή, είναι λίγο καλύτερα.  Μετά ήρθε το ΟLIVE, (που ακόμα ευημερεί στο Πρώτο Θέμα), αλλά και το Parents, το Δημιουργώ που έκανα στην Καθημερινή αλλά και άλλοι δυνατοί τίτλοι ακόμα και στον εφηβικό/παιδικό τύπο.  Σημαντικό επίσης σημείο,  το περιοδικό JAMIE του Jamie Oliver που έκανα τα τελευταία χρόνια με τον Νίκο Χατζηνικολάου. Εξαιρετικό το team του Jamie (και ο ίδιος φυσικά), εντυπωσιακά οργανωμένοι και δημιουργικοί. Σχολείο για τα γαστρονομικά έντυπα.

Η σχέση μου με το εξωτερικό ήταν  πάντα ανάσα μεγάλη. Γνώρισα και συνεργάστηκα με ανθρώπους που έκαναν την δουλειά  πολύ ευχάριστη. Ταξίδια, συνεργασία με εκδοτικούς οίκους και πολυεθνικές media,  επαφή με άξιους επαγγελματίες, μεγάλα στελέχη αλλά και συναδέλφους, οι σχέσεις με τους οποίους σε προσωπικό επίπεδο αναπτύσσονταν σχετικά εύκολα. Φιλικές  σχέσεις που μου επέτρεψαν να  δω την άλλη πλευρά κι εκεί. Γκρίνιες, καθόλου χρόνος για συγκέντρωση και ηρεμία, ασφυκτική  πίεση για αποτελέσματα αλλά και ένα γενικότερο πνίξιμο από αυτό τον τρόπο ζωής, σε όποια μεγαλούπολη κι αν ήταν η βάση τους (Λονδίνο, Παρίσι, Νέα Υόρκη, Φρανκφούρτη, Μόναχο, Βερολίνο).  Υποβόσκουσα κατάθλιψη, εξάντληση, ψυχοσωματικά σε ένα απίθανο εύρος, και άλλα πολλά, που συνήθως όλοι σφίγγονταν και προσπαθούσαν να κρύψουν και να αποβάλλουν ει δυνατόν ανώδυνα ώστε να μην μπαίνουν εμπόδιο σε καριέρα και στα γενικότερα πλάνα ζωής.  Ξεχνούσαν και ξεχνάμε, ότι όλα αυτά είναι ένα κουδούνι που καλό είναι να μην αγνοούμε.  Είχαν επαφή όμως με το πρόβλημα και αυτό είναι το μισό του δρόμου. Εδώ τα πράγματα ήταν λίγο διαφορετικά τότε.  Η «δημιουργία» και τα media γενικότερα, είχαν πάρει άλλο δρόμο. Κακοτράχαλο που οδηγούσε και σε αδιέξοδο, του οποίου ζούμε τώρα το μεγαλείο.

Στο γραφείο λοιπόν εκείνης της πρώτης ψυχολόγου  ξεκίνησε η περιπέτεια στον δρόμο της αυτογνωσίας.  Εκεί άρχισα να κατανοώ τι σημαίνει να φτάνεις στην αλήθεια (δεν είναι και το ευκολότερο πράγμα) και κατάλαβα ότι έτσι είναι η ζωή, δύσκολη και εύκολα μπαίνεις σε κρίση. Αλλά υπάρχει τρόπος να είσαι καλά και οι χαρές είναι πολλές. Μπορείς να είσαι ουσιαστικά ευτυχισμένος. Αρκεί να το θέλεις βέβαια. Κι εγώ το ήθελα πολύ. Παράλληλα λοιπόν με τα ψυχοθεραπευτικοαναλυτικά, έκανα πάντα γιόγκα, διαλογισμό και κατα περιόδους τσι γκονγ, Τάι τσι, ιαματικά, λασποθεραπείες, αρωματοθεραπείες και μασάζ κάθε είδους (εννοείται σιάτσου αλλά και σουηδικό, ρόλφινγκ, κρυστάλλους, καυτές πέτρες, mixed, you name it). Και όπου στο εξωτερικό πήγαινα, το πρώτο που έκλεινα ήταν θεραπείες/συνεδρίες σε κάθε ότι προχώ πρωτοποριακό και φυσικό μπορούσα να βρω. Με έχουν λοιπόν ζουλήξει, τραβήξει, πατήσει, τεντώσει, περπατήσει, με έχουν δέσει κόμπο, με έχουν πασαλείψει με διάφορα, με έχουν  λασποκυλήσει, και συνεχίζω να το απολαμβάνω και να το επιδιώκω, γιατί δεν σταματάει ποτέ να με εκπλήσσει το πως μεταμορφώνεται το «είναι» σου όταν χαλαρώνει και «λύνεται» το σώμα.

Έχουμε πολλά να μοιραστούμε μαζί σας εδώ στο Urbanguru.gr.  Όρεξη να’χετε!

Όλα λοιπόν αυτά βοηθούν και όλα κάνουν την διαδρομή λίγο πιο εύκολη. Δεν παραιτήθηκα ποτέ.  Ακόμα και τότε που τα οικονομικά δεν βοηθούσαν, έπαιρνα τους δρόμους μέσα στην νύχτα, περπάταγα ή έτρεχα. Διαλογισμός by night. Γιατί τελικά μόνο αν είσαι ασκητής σε τίποτα σπηλιές διατηρείς αέναη την νιρβάνα σου. Στα εδώ εγκόσμια συγχύζεσαι, στεναχωριέσαι, πληγώνεσαι εύκολα. Αυτό που αλλάζει είναι η συχνότητα και το πόσο βαθιά σε αγγίζουν. Πόσο σε βγάζουν από την ισορροπία σου, από εκεί που έχεις επιλέξει να είσαι, από αυτό που προσπαθείς να φτάσεις.  «Τόση δουλειά, και δεν σου φαίνεται» μου λένε συχνά και απαντώ ότι καταρχήν δεν μας σφραγίζουν στο κούτελο, και επίσης ότι είναι προσωπική η πορεία του καθενός, διαφορετική, και έχει να κάνει με το σημείο εκκίνησης. Δεν ξεκινάμε όλοι από τον ίδιο τόπο και δεν έχουμε το ίδιο όραμα και σκοπό για το που θέλουμε να φτάσουμε.  Δεν έχει νόημα άρα και η σύγκριση ή το ματάκι στην διπλανή πορεία. Αυτό που αξίζει είναι να είναι εξελικτική η δική σου προσωπική πορεία, να το αισθάνεσαι εσύ ο ίδιος και να το βλέπεις στην πράξη καθημερινά, ακόμα και τις δύσκολες μέρες που σου πέφτει ο ουρανός στο κεφάλι.

Δεν βοηθάει να εξηγείς πολλά, γιατί όλοι καταλαβαίνουμε μέχρι εκεί που έχουμε φτάσει. Όλο και κάποια κουβέντα όμως θα πεις παραπάνω και λάθη θα κάνεις και θα σου ξεφύγουν πράγματα και αν ο άλλος είναι σε άσχημη μέρα ή του θυμίζεις την μάνα του (συμβαίνει πιο συχνά απ’όσο φαντάζεστε), ανάβει το πράγμα. Κάποιοι θα σ’εκτιμήσουν, κάποιοι θα σε παρεξηγήσουν, κάποιοι θα σε αγνοήσουν, κάποιοι θα σε ακούσουν, έτσι όμως είναι η ζωή.

Είναι μαραθώνιος ο αγώνας και προς όλες τις κατευθύνσεις και όλοι ανεξαιρέτως κουβαλάμε το «τσουβάλι» μας. Και υπάρχει πόνος και θυμός. Πολύ κι απ’τα δύο και δυστυχώς λίγη αναλόγως συνειδητοποίηση. Λογικό και αυτό γιατί ο πόνος πονάει (!) και ο θυμός κατακυριεύει και θολώνει. Αν όμως μπεις στου τρελλού την τρέλλα, τρελλαίνεσαι.  Τι κάνουμε λοιπόν; Μπορούμε να αλλάξουμε εμείς και τότε αλλάζουν και οι άλλοι (true!).  Αλλάζουν όμως και άλλα. Οι μέχρι τώρα πρακτικές αλλάζουν αργά αλλά σταθερά. Ο κόσμος αλλάζει. Όποιος επιβιώσει δηλαδή και βρει την δύναμη να το παλαίψει, γιατί τα χάπια, αγχολυτικά, ηρεμηστικά, αντικαταθλιπτικά, ζουν την επόμενη μέρα θριάμβου και εκεί που η κατάσταση παλεύεται και τα βοηθήματα αυτού του είδους δεν είναι απαραίτητα, έχουν αντικαταστήσει τον ψυχολόγο, δάσκαλο, guru, life coach ή όποιον μπορεί να βοηθήσει στην πορεία αυτογνωσίας και την δουλειά που πρέπει να γίνει, για να βρεθεί η χαμένη ισορροπία και γαλήνη. Ευτυχώς δεν είναι ο κανόνας.

Εγώ και όλο το team του Urbanguru.gr  θέλουμε να επικοινωνήσουμε το πράγμα αλλλιώς. Να μιλήσουμε για θέματα που «τσιμπάνε», να δώσουμε βήμα σε ανθρώπους που έχουν να πουν  πολλά και σημαντικά, έλληνες και ξένους, δασκάλους και επαγγελματίες του χώρου.  Να μοιραστούμε μαζί σας άλλους τρόπους, μέσα από την δική μας οπτική, για υγεία, ευεξία, χαλάρωση, καλή ζωή. Γιατί γίνεται κι αλλλιώς!  Να ξαναβρούμε την χαρά μας. Και να την διατηρήσουμε. Να είμαστε καλά, συνέχεια, ακόμα κι όταν όλα δίπλα μας αλλάζουν και μας πάνε στα δύσκολα, ακόμα και σε σημεία πτώσης.  Να το καταφέρουμε με κουβέντες βάθους αλλά και εύκολες λύσεις, μικρές αλλαγές που όμως μπορούν να κάνουν την διαφορά. Απλά πράγματα που μας έχουν ξεφύγει, όμορφες συνήθειες που αξίζουν να υιοθετήσουμε γιατί οδηγούν σε υγεία και μακροζωία. Σκέψεις και συμπεράσματα από «δουλεμένους» ανθρώπους που θα μας ανοίξουν ένα ακόμα παράθυρο. Προτάσεις να βελτιώσουμε την καθημερινότητα μας, συνταγές, ιδέες και άλλα που θα μας φτιάξουν την διάθεση. Να βγούμε έξω στην φύση, να βολτάρουμε, να οργανώσουμε αποδράσεις, να ασκηθούμε διαφορετικά. Επιστροφή σε μια ζωή πιο ουσιαστική, όμορφη, ευτυχισμένη. Για όποιον το θέλει ή το έχει ανάγκη. Συνδεθείτε και μείνετε μαζί μας  λοιπόν γιατί τα καλύτερα έρχονται!

Καλή τύχη και αγάπη μόνο.

Τζένη Φραγκούλη

Urbanguru.gr.  Ότι μας κάνει ευτυχισμένους ουσιαστικά, αληθινά, σε βάθος.